De scheiding tussen witte en zwarte scholen baart betrokkenen al jarenlang zorgen. Of die bezorgdheid over de segregatie in het onderwijs terecht is en welke oplossingen mogelijk zijn, levert felle discussie op.
Sinds begin jaren tachtig hebben steeds meer ouders de neiging om 'zwarte' scholen te ontvluchten of te mijden: de zogeheten 'witte vlucht'. Een analyse van het patroon waarin die vlucht zich heeft voltrokken, kan het benodigde inzicht bieden. Inmiddels blijkt de scheiding tussen zwarte en witte scholen vergevorderd en niet meer terug te draaien.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de overheid zich tegenwoordig lijkt neer te leggen bij de scheiding tussen zwarte en witte scholen, nadat spreiding jarenlang als mogelijke oplossing werd aangedragen om de witte vlucht tegen te gaan.
Verder zijn er empirische argumenten die kritiek op zwarte scholen zowel rechtvaardigen als tegenspreken. Het Cito beoordeeldt zwarte scholen milder. De Onderwijsinspectie geeft vaker een onvoldoende aan zwarte dan aan witte scholen. Hoe wordt de onderwijskwaliteit van scholen bepaald?
Aanvullend zijn er in links en literatuur verwijzingen naar externe artikelen en websites, literatuursuggesties en een kleine aanzet tot discussie.
