Zoals bij alle emancipatieprocessen kent ook de Dovengemeenschap groepen met verschillende meningen over het doel en de manier van emanciperen. Sommigen willen niets weten van horende invloeden in de Dovengemeenschap en Dovencultuur. Zij beschouwen Doven als een onderdrukte groep, en spreken van kolonialisme waarbij zij vergelijkingen trekken met bijvoorbeeld de onderdrukking van de Aboriginals in Australië.
Ook Dove kinderen van horende ouders worden volgens hen opgevoed in een cultuur en taal die niet natuurlijk zijn voor hen. Enkelen stellen dat Dove kinderen bij Dove pleegouders geplaatst moeten worden.
Een voorbeeld van een afkeer van alles wat met horenden te maken heeft is de Visualist
Theory. Vreemd genoeg is de schrijver zelf horend. Anderen, zoals
Dr. Paddy Ladd, Doof, hebben een evenwichtigere visie. Hij gebruikt de term kolonialisme in zijn lezing "In Search of Deafhood". Ook Owen Wrigley spreekt over kolonialisme in zijn boek "The
Politics of Deafness". Beiden stellen dat dove kinderen in deze maatschappij
niet de vrijheid krijgen om zich naar hun natuur te ontwikkelen.
Tove Skutnabb-Kangas is vermaard om haar vele publicaties op het gebied van taalrechten van minderheden en de genocide van minderheidstalen, linguicïde.
Gebarentalen en de taalrechten
van Doven hebben eveneens haar belangstelling. Over dove kinderen
die geen onderwijs in gebarentaal krijgen zegt zij:
"The children are linguistically and often in other ways too forcibly transferred to a dominant group; they are linguistically and culturally assimilated".
|
artikel printen