Al voor de wetenschappelijke erkenning van gebarentalen bestond er Dovencultuur met eigen gewoontes en tradities. Maar wat houdt die cultuur nu precies in?
Naar een antwoord op die vraag werd gezocht tijdens het symposium Dovencultuur dat gehouden werd in Theater ’t Oog. Dove kunstenaars zijn er altijd geweest, met name beeldend kunstenaars. Sinds de emancipatie van de Dovengemeenschap zijn er velerlei culturele initiatieven. Zoals poëzie en theater in gebarentaal, films door dove filmmakers en het vertolken van muziek in gebarentaal.
Dat Doven een eigen cultuur hebben is onder andere goed te zien op de verschillende grote bijeenkomsten. Zo wordt elk jaar op de derde zaterdag van september in vele landen WereldDovenDag (WDD) gevierd, ook in Nederland. Iedereen, ook wie niet doof is, is daar welkom.
In verschillende landen, zoals Engeland verbindt men een week lang allerlei andere activiteiten aan die dag. Dit is de zogenaamde Deaf Awareness Week. Het doel van die week is om de gehele samenleving bewust te laten zijn van Doven en doven. De jongerencommissie in Nederland viert het tweede weekend van september elk jaar het Jongerenfestival. In de Verenigde Staten viert men op de laatste zondag van april Mother Father Deaf Day, een dag voor iedereen, doof en horend, die Dove ouders heeft. Hier en daar worden jaarlijks Mother Father Deaf-verkiezingen gehouden.
Dovencultuur is internationaal, evenals de Dovengemeenschap. Contact leggen met Doven in andere landen verloopt nagenoeg probleemloos. In deze tijd, waarin reizen alsmaar goedkoper en makkelijker wordt, en met de vele mogelijkheden die de informatie-technologie biedt, nemen de internationale contacten tussen Doven alleen maar toe.
In Noorwegen is men daarom een sociaal-antropologisch onderzoek begonnen naar de manier waarop doven internationaal contact hebben met elkaar. Over Dovencultuur zelf zijn verhelderende boeken geschreven door onder andere Ben Bahan en Mairian Corker, zie ook de literatuursuggesties.
|
artikel printen